Emerytura w Irlandii i w Polsce

0 komentarzy
Unia Europejska gwarantuje wszystkim swoim obywatelom zabezpieczenie na wypadek choroby i macierzyństwa, starości, niezdolności do pracy, wypadku przy pracy lub choroby zawodowej.


Odkąd Polska stała się członkiem Unii Europejskiej, możemy swobodnie przemieszczać się i pracować w każdym kraju członkowskim.

Wiele osób korzysta z tej możliwości. Czy jednak w ten sposób nie tracą praw związanych z podleganiem ubezpieczeniom społecznym?

Jako pełnoprawni członkowie Unii Europejskiej mamy zagwarantowane prawo do zabezpieczenia społecznego oraz do świadczeń z tym związanych na takich samych zasadach jak osoby, które się nie przemieszczają i całe życie mieszkają i pracują w jednym państwie członkowskim.

Wnioskodawca może uzyskać dwie emerytury: irlandzką wypłacaną przez ubezpieczyciela irlandzkiego oraz polską, wypłacaną przez ZUS.

Unia jako całość nie ma wspólnego systemu ubezpieczeń społecznych. Każde z państw członkowskich ma swój własny system i gwarantuje świadczenia według własnych przepisów. Jednak są pewne zasady, które pozwalają zabezpieczać obywateli państw członkowskich Unii, niezależnie od ich miejsca zamieszkania i miejsca wykonywania pracy.

Jakie to zasady?

Jest ich wiele, tak jak wiele może być sytuacji życiowych. Ale najważniejsze są cztery zasady związane z koordynacją systemów zabezpieczenia społecznego określone w rozporządzeniach Rady Europejskiej nr 1408/71, 574/72 i 859/03.

Chodzi o zasadę równego traktowania, zasadę jedności stosowanego ustawodawstwa, zasadę zachowania praw w trakcie nabywania oraz zasadę zachowania praw nabytych.

Nakazują one równe traktowanie obywateli wszystkich państw członkowskich Unii, podleganie ustawodawstwu tylko jednego państwa członkowskiego, sumowanie okresów ubezpieczenia przebytych w różnych państwach członkowskich i transfer świadczeń do innych państw członkowskich.

Jak ma rozumieć te zasady osoba, która wyjeżdża np. do pracy w Irlandii?

Przede wszystkim oznacza to, że każdy, kto pracuje legalnie, ten jest ubezpieczony i płaci składki tylko w tym państwie członkowskim, w którym wykonuje pracę.

Jeżeli więc ktoś jedzie do pracy w Irlandii, to powinien się zarejestrować w tutejszej instytucji ubezpieczeniowej i do niej przekazywać składki – tak samo jak każdy Irlandczyk.

Warto zaznaczyć, że zasada ta nie dotyczy osób delegowanych do wykonywania czasowo pracy w innym państwie. Jeżeli więc to polska firma wysyła pracownika na kontrakt w Irlandii, to wówczas jest on nadal ubezpieczony w Polsce, bo tutaj działa jego pracodawca.

Pracownicy ambasad i konsulatów 

Na innych zasadach ubezpieczeni są pracownicy zaliczani do personelu obsługi placówek dyplomatycznych i konsularnych oraz członkowie personelu pomocniczego Wspólnot Europejskich (np. tłumacze).

Te osoby mogą same wybrać państwo, w którym chciałyby być ubezpieczone. Powinny w tym celu wypełnić formularz E 103 i przekazać go pracodawcy lub instytucji ubezpieczeniowej w państwie członkowskim, które zostało przez nie wybrane.

Wiele osób deklaruje, że po wyjeździe nie wróci już do kraju. Czy na starość będą mogły liczyć na emeryturę?

Oczywiście, że tak. W przypadku złożenia wniosku o emeryturę lub rentę, instytucja ubezpieczeniowa w państwie, w którym pracownik był ubezpieczony, rozpatruje ten wniosek zgodnie z przepisami obowiązującymi w tym państwie.

Przyznanie świadczenia zależy od spełnienia warunków, jakie wynikają z przepisów danego państwa członkowskiego członkowskiego, uprawniających do emerytury lub renty. W szczególności zależy to od spełnienia warunku osiągnięcia wymaganego wieku i stażu ubezpieczeniowego.

Wysokość świadczenia zwykle uzależniona jest od długości okresów ubezpieczenia (czyli np. okresu pracy). Jeśli okres ubezpieczenia w państwie, które ustala świadczenie, jest krótszy niż minimalny okres wymagany do ustalenia tego świadczenia albo gdy świadczenie ustalone z uwzględnieniem okresów ubezpieczenia w innym państwie członkowskim będzie korzystniejsze od świadczenia ustalonego na podstawie okresów przebytych wyłącznie w tym państwie, wówczas uwzględnia się wszystkie te okresy łącznie.

Mówiąc jaśniej, jeśli ktoś pracuje w Irlandii i będzie się tam ubiegać o przyznanie emerytury, może – oprócz okresów ubezpieczenia przebytych w Irlandii – mieć również uwzględnione okresy ubezpieczenia przebyte w Polsce.

Świadczenie wypłaca zawsze ta instytucja, która zdecydowała o przyznaniu świadczenia. Jeśli osoba, która uzyskała prawo do emerytury w Irlandii zdecyduje się wrócić do Polski, irlandzka instytucja ubezpieczeniowa (odpowiednik ZUS) będzie jej przelewała należności z tytułu tego świadczenia do Polski.

Należy zauważyć, że wnioskodawca, który pracował i był ubezpieczony w Polsce i w Irlandii, może ubiegać się również o polską emeryturę, do której prawo nabędzie po spełnieniu warunku wieku i stażu emerytalnego obowiązującego w Polsce. Jeżeli okresy ubezpieczenia w Polsce nie będą wystarczające do przyznania polskiej emerytury, ZUS przy ustalaniu tego świadczenia uwzględni także okresy irlandzkie.

Wnioskodawca może zatem uzyskać dwie emerytury: irlandzką, wypłacaną przez instytucję ubezpieczeniową Irlandii oraz polską, wypłacaną przez ZUS.



Tomasz J. Kaplan
Polskie Biuro Rachunkowe w Irlandii KAPLAN.PL
Podziel się z innymi:Share on Facebook0Share on Google+0Tweet about this on TwitterShare on LinkedIn0

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *